تأمین برق دستگاه استخراج: کانکتورها، رایزرها و مداری که به آن وصل می‌شود

بخشی که واقعاً خراب می‌شود

معمولاً کارت‌های گرافیک دستگاه‌های استخراج را از کار نمی‌اندازند. کانکتورها این کار را می‌کنند. تقریباً هر بوی سوختگی، هر دوشاخه قهوه‌ای‌شده و هر راه‌اندازی مجدد مرموز در یک دستگاه استخراج به یک تکه مس برمی‌گردد که از آن خواسته شده به‌طور پیوسته و برای ماه‌ها جریانی بیش از آنچه برایش طراحی شده حمل کند.

به همین دلیل این تنها حوزه‌ای است که دانستن اعداد به‌جای تقریب زدن آن‌ها ارزش دارد، چون شکل خرابی، کارتی نیست که از کار بیفتد. گرما در جایی است که برای گرما برنامه‌ریزی نکرده بودید.

یک کابل برای هر سوکت روی کارت

کانکتور 8-pin PCIe ظرفیت اسمی 150 وات دارد، که در 12 ولت یعنی حدود 12.5 آمپر از آن دوشاخه و سیم پشت آن. کانکتور 6-pin ظرفیت اسمی 75 وات دارد، و اسلات مادربرد به‌تنهایی 75 وات دیگر تأمین می‌کند.

بسیاری از منابع تغذیه با کابل‌هایی عرضه می‌شوند که دو کانکتور روی یک رشته دارند، یعنی دوشاخه دومی که از اولی آویزان است. این برای کارت‌هایی است که مصرف کمی دارند، و رایج‌ترین اشتباه در یک دستگاه استخراج است. تغذیه دو سوکت 8-pin یک کارت از یک چنین کابلی، از آن یک رشته می‌خواهد که بار هر دو را، حدود 25 آمپر، از سیمی که برای نصف آن انتخاب شده حمل کند.

قاعده ساده است و هیچ استثنایی که ارزش پذیرفتن داشته باشد ندارد: یک کابل از منبع تغذیه برای هر سوکت روی کارت. اگر منبع تغذیه به اندازه کافی کابل جداگانه ندارد، منبع تغذیه مناسب آن کارت نیست، و هیچ آداپتوری این را تغییر نمی‌دهد.

رایزر SATA، که آتش‌سوزی کلاسیک دستگاه‌های استخراج است

رایزر به برق جداگانه نیاز دارد، چون 75 واتی را که معمولاً اسلات تأمین می‌کند به کارت می‌رساند. رایزرها با چند گزینه سوکت عرضه می‌شوند، و یکی از آن‌ها اشتباه است.

کانکتور برق SATA ظرفیت اسمی 54 وات دارد. ممکن است از یک رایزر بیش از این خواسته شود. این کانکتوری است که برای درایوها طراحی شده، با کنتاکت‌های کوچک و تخت و اغلب پرس‌شده به‌جای لحیم‌شده، و از آن خواسته می‌شود شبانه‌روز بیش از ظرفیت اسمی‌اش حمل کند. به همین دلیل عکس‌های دوشاخه‌های ذوب‌شده SATA برای خودشان یک ژانر شده‌اند.

از سوکت 6-pin PCIe روی رایزر استفاده کنید، یا Molex که ظرفیت اسمی بسیار بالاتری دارد. اگر رایزری فقط SATA دارد، باید آن را دور انداخت نه اینکه با آداپتور سازگارش کرد، و آداپتور SATA به Molex اوضاع را بدتر می‌کند نه بهتر: کانکتور ضعیف هنوز در زنجیره هست، این بار با یک اتصال اضافه.

چند رایزر را هم به‌صورت زنجیره‌ای به یک کابل وصل نکنید. وات‌های روی کابل را بشمارید، نه تعداد دوشاخه‌هایی که اتفاقاً دارد.

جدیدترین کانکتور مراقبت ویژه خودش را می‌طلبد

کانکتور 16-pin روی کارت‌های پرمصرف جدید سابقه مستندی از داغ شدن بیش از حد و ذوب شدن دارد. یک بازنگری پین‌های sense را کوتاه‌تر کرد تا دوشاخه‌ای که کاملاً جا نیفتاده احتمال بیشتری داشته باشد که شناسایی شود، اما گزارش‌های ذوب شدن ادامه یافته است، چون مشکل اصلی کارتی است که نزدیک به ظرفیت اسمی کانکتور برق می‌کشد، از طریق کنتاکت‌هایی که همه باید بار را به‌طور یکنواخت تقسیم کنند.

اگر از یکی از این‌ها استفاده می‌کنید: آن را تا صدای کلیک جا بیندازید و سپس بررسی کنید که کیس آن را به‌صورت مورب نکشیده باشد، از خم‌های تند نزدیک دوشاخه پرهیز کنید، از آداپتور شخص ثالث استفاده نکنید مگر اینکه دلیل مشخصی برای اعتماد به آن داشته باشید، و گاه‌به‌گاه به آن نگاه کنید. کارتی که ماه‌ها نزدیک به حد خود کار می‌کند، زندگی سخت‌تری از استفاده رومیزی دارد که این کانکتورها در آن شرایط ارزیابی شده‌اند.

تعیین ظرفیت منبع تغذیه

مصرف کارت‌ها را در همان محدودیت توانی (power limit) که واقعاً با آن کار می‌کنند جمع بزنید، نه در مقدار پیش‌فرضشان، سپس حدود 100 وات برای مادربرد، پردازنده، درایو و فن‌ها اضافه کنید. سپس به‌جای انتخاب دقیق بر اساس جمع کل، حاشیه بگذارید.

دلیل این حاشیه بازدهی است، نه ایمنی. یک منبع تغذیه جایی در میانه محدوده کاری‌اش بیشترین بازدهی را دارد و در هر دو انتها بدترین را، پس دستگاهی که دائماً نزدیک سقفش کار می‌کند بخش بیشتری از آنچه پولش را می‌دهید هدر می‌دهد و در این حین داغ‌تر هم کار می‌کند. رتبه 80 Plus معیار همین بازدهی است، و در دستگاهی که پیوسته کار می‌کند، تفاوت میان سطوح آن پول واقعی است، نه جزئیاتی در برگه مشخصات.

دو منبع تغذیه در یک دستگاه استخراج از اندازه‌ای به بالا عادی است، و نکته‌ای که باید درست انجام شود این است که با هم روشن شوند و زمین مشترک داشته باشند، که آداپتور همگام‌سازی برای همین است.

یک پریز واقعاً چه چیزی را می‌تواند تغذیه کند

این محدودیتی است که افراد آخر از همه به آن برمی‌خورند و باید اول از همه به آن برخورند، چون به ساختمان مربوط است، نه به دستگاه استخراج.

مدارها برای استفاده پیوسته با عدد کامل ظرفیت خود رتبه‌بندی نشده‌اند. باری که ساعت‌ها پشت سر هم کار کند پیوسته تلقی می‌شود، و حد پذیرفته‌شده برای آن 80 درصد ظرفیت مدار است. در یک مدار 15 آمپری با 120 ولت این یعنی 12 آمپر، حدود 1,440 وات. در یک مدار 20 آمپری، 16 آمپر، حدود 1,920 وات. در یک مدار 16 آمپری با 230 ولت تقریباً 2,900 وات است.

این برای کل مدار است، نه پریز: هر چیز دیگری روی همان فیوز از همان عدد کم می‌کند، و به همین شکل دستگاهی که ماه‌ها کار کرده، اولین باری که کسی در اتاق کناری از بخاری برقی استفاده می‌کند، فیوز را می‌پراند.

و عددی که از پریز کشیده می‌شود بیشتر از جمع کارت‌هاست، چون منبع تغذیه بی‌نقص نیست. دستگاهی که قطعاتش 1,200 وات مصرف دارند، شاید 1,300 وات از پریز بکشد. آن را با یک توان‌سنج پریزی اندازه بگیرید، نه با جمع زدن مشخصات: هزینه بسیار کمی دارد و تنها عددی است که برای فیوز اهمیت دارد.

کارهایی که ارزش دارد یک بار انجام دهید

• کابل‌های برق را از همان سازنده منبع تغذیه بخرید. کابل‌های ماژولار استاندارد نیستند، و کابلی از دستگاهی دیگر ممکن است چیدمان پین متفاوتی داشته باشد، که سخت‌افزار را فوراً نابود می‌کند، نه به‌تدریج.
• پس از اولین ساعت کار با بار کامل، کانکتورها را لمس کنید. گرم بودن اشکالی ندارد، داغ بودن چرا، و داغ بودن یک دوشاخه به شما می‌گوید کدام است.
• یک رایزر یدکی نگه دارید. این قطعه‌ای است که بیشترین احتمال خرابی را دارد و ارزان‌ترین قطعه برای داشتن در قفسه است.
• اگر می‌توانید، دستگاه استخراج را روی مدار جداگانه خودش بگذارید. این کار یک دسته کامل از مشکلات را حذف می‌کند، یعنی مشکلاتی که در آن‌ها چیز دیگری در خانه درباره زمان کارکرد شما تصمیم می‌گیرد.