رمزنگاری پساکوانتومی چیست؟
چرا کامپیوترهای کوانتومی امضاهایی را که بیشتر ارزها استفاده می‌کنند تهدید می‌کنند، ML-DSA چیست، Quantus چگونه با امضاهای بزرگ‌تر خود کنار می‌آید و این برای استخراج چه معنایی دارد.
مشکلی که کامپیوترهای کوانتومی ایجاد می‌کنند
بیشتر رمزارزها تراکنش‌ها را با طرح‌های امضای منحنی بیضوی مانند ECDSA یا Schnorr امضا می‌کنند. امنیت آن‌ها بر یک مسئله ریاضی استوار است که کامپیوترهای معمولی نمی‌توانند در هیچ زمان عملی آن را حل کنند، اما یک کامپیوتر کوانتومی به‌اندازه کافی بزرگ که الگوریتم Shor را اجرا کند می‌تواند. هر کسی که چنین دستگاهی داشته باشد می‌تواند کلید خصوصی را از روی کلید عمومی آن به دست آورد و ارزها را خرج کند.
ML-DSA چیست
ML-DSA یک طرح امضای دیجیتال است که بر پایه مسائل مشبکه (lattice) ساخته شده، مسائلی که هیچ حمله کوانتومی کارآمدی علیه آن‌ها شناخته نشده است. این طرح از طریق برنامه رمزنگاری پساکوانتومی NIST استاندارد شد و از طراحی CRYSTALS-Dilithium شکل گرفت. Quantus هر تراکنش را با آن امضا می‌کند: به‌طور پیش‌فرض با ML-DSA-65، و با ML-DSA-87 برای کاربرانی که سطح امنیت بالاتری می‌خواهند.
هزینه آن، و نحوه مدیریت آن در Quantus
امضاهای پساکوانتومی بسیار بزرگ‌ترند: یک امضای ML-DSA-65 برابر 3,309 بایت است، در حالی که یک امضای منحنی بیضوی حدود 64 بایت است. Quantus از اثبات‌های دانش صفر و تجمیع رمزنگاشتی استفاده می‌کند تا فضای اضافه‌ای را که این امضاها روی زنجیره اشغال می‌کنند کاهش دهد.
استخراج چه می‌شود؟
اثبات کار به یک تابع هش متکی است، نه به امضاها، و توابع هش بسیار کمتر در معرض خطرند: بهترین افزایش سرعت کوانتومی شناخته‌شده علیه آن‌ها، یعنی الگوریتم Grover، فقط از درجه دوم است. Quantus بر پایه هش Poseidon2 استخراج می‌شود. برای شما به‌عنوان ماینر چیزی تغییر نمی‌کند: مانند هر ارز دیگری با آدرس qz خود استخراج می‌کنید.